Онтолошките и егзистенционални проблеми на новите богослови
Мислата влегува во авантура кога го отпочнува својот независен и неизвесен пат без никакви изгледи на исходиште, кога нема пријател, брат, татко, ближен… кога нема цел, а само жед за откривање. Таа возбудлива авантура напумпана со многу адреналин создава сопствени мистерии кои треба потоа да ги открие, но бидејќи создадени, откривањето се одложува до наредната мистерија. Тоа се лавиринтите во кои влегува “слободната“ мисла со лажен копнеж по она што нема никогаш да го види.
Онтичките и егзистенцијалистички произведенија сместени во богословски дискурс имаат еден неверојатно чуден призвук на празно или“лет во место“, свест која третирајќи се самата себе си произведува антипод на битието – небитие. Претходно произведува видови на постоење за да го смести во некој вредносен систем. Видови на постоење, начин на постоење, менување на постоењето, битието и времето и други постулати, се претпоставки и произведенија на таа свест која бара разрешување на непостоечки проблем во богословските рамки, бидејќи таму постоењето е статично, односно нема никаков динамис, ниту во насока на подобрување – нагорна линија, ниту во поглед на укинување. Самото постоење во целата патристичка литература не е третирано. Третиран е животот во Христа или општо живот, но тоа е друга категорија која има вредносен распон до својот антипод – смрт. А смртта не го укинува постоењето, зашто е состојба која е продукт на гревот. Доказ за статичноста на постоењето е Судот кој го одредува соочувањето кое пак не би било можно доколку е укинато постоењето. Така, соочувањето или казната не претпоставува промена на битието, зошто ако има промена на битието, Судот веќе нема предмет. Значи ако се укинува битието се укинува и судот, а тоа не е можно.
Сето создание останува битие на кое се гради живот или смрт. Затоа онтичките итерполации во богословието побудуваат подозрение за исправноста, односно православноста на приодот кој не го проследува преданието.
А прашањата: дали битието е променливо, дали битието содржи ( како категорија) елементи на раст, дали битието “по себе“ има битијни компоненти кои квалитативно го одредуваат и меѓусебно го разликуваат, произведуваат разлика во битието, разлика во постоењето и на крај претпоставуваат мноштво, како да секое битие има различно постоење, а тоа не се еманира, не се пројавува … тоа е всушност замена на теза … или празнина, лет во место.
Самото поимање на бивството, создава проблеми на психата која се судира со безизлезот, бидејќи освен постоење нема друго, нема поим за другото. Ако нема поим за другото нема ниту за првото, односно глаголот постоење е условен термин, тој се однесува на пониски подкатегории како за контрапункт на нешто што е кажано а нема идентитет. Затоа постоењето (бивството) не е можно да се мисли, а философската дисциплина – онтологијата, проиозвадува само формални категори кои се неприменливи, особено не во богословието каде има Прапричина на сé, а во философијата нема.
На постоењето (бивството), не е можно да му се одреди висина, ширина, длабочина и освен да се каже дека битието е, а небитието не е, како елејците, или тавтолошки да се повторува: битието е битие, нема други корисни и реални расудувања.
Кога во богословски труд се употребува изразот “начин на постоење“ за литургискиот живот, всушност се унижува од незнаење, зошто постоењето не е квалитативна категорија и неможе да се димензионира, а уште помалку да има начин, кој пак го разделува битието. Во една ваква мисла (помисла), има призвук на дуализам кога се тврди дека едни постојат на еден начин, а други на друг начин, тоа значи дека има два принципа. Од друга страна тоа претпоставува промена во битието што понатака се сукобува со Творецот – Прапричината на постоењето. Но има и други консекванци. На пример, тоа личи на суд кога на едни луѓе им одредува еден начин на постоење, а на други друг. И уште повеќе кога на некои им одредува (суди) постоење, а на други непостоење. Затоа онтолошките примеси кои се појавуваат кај некои бигослови кои дури тврдат дека има услов за постоење, или ако не сме во Христа не постоиме, произведуваат волја Божја која не е тоа, зошто никаде во Библијата и во светоотечката литература нема закана со непостоење. Бидејќи оној што не постои неможе да прими казна за престапите, а непостоењето иако се изговара не се поими, тоа е негативната тафтологија – небитието не е.
